Een paar weken geleden zijn we samen begonnen met werken. Je voelde je vastgelopen, misschien een beetje leeg of onrustig. Alsof je vooral op de automatische piloot leefde.

En nu, een paar weken later, merk je iets subtiels maar belangrijks op.

Je staat ’s ochtends op en je voelt beter wat jíj nodig hebt. Niet wat er van je verwacht wordt. Niet wat “hoort”. Maar wat jij echt nodig hebt.

Je merkt dat je minder wordt meegesleurd door de drukte van de dag. Dat er ruimte komt tussen jou en je gedachten. Alsof je weer even kunt ademen in je eigen leven.

En misschien het belangrijkste: je voelt jezelf weer een beetje thuiskomen in jezelf.

⸻

Voel jij je leeg, onrustig of niet echt thuis in je leven als expat?

Veel vrouwen die ik begeleid herkennen dit gevoel. Je hebt een leven opgebouwd in een ander land, vaak met een gezin om je heen, maar vanbinnen voelt het alsof je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.

Alsof je vooral bezig bent met zorgen, aanpassen en doorgaan, en jezelf daarin een beetje bent vergeten.

⸻

Het navelstrengdilemma

In mijn werk noem ik dat het navelstrengdilemma. Het gaat over de innerlijke beweging tussen loslaten en vasthouden. Tussen zorg dragen voor je kinderen, en tegelijk opnieuw contact maken met je eigen innerlijke kind.

Want ergens onderweg zijn veel vrouwen vooral “moeder”, “partner”, “expat”, “regelaar” geworden… en is de verbinding met hun eigen behoeften zachter geworden.

⸻

Ik help vrouwen opnieuw thuis te komen bij zichzelf

Waar ter wereld je ook bent.

Ik werk met vrouwen die voelen dat het anders mag. Die niet per se méér willen doen, maar juist willen terugkeren naar wat er al is: hun eigen innerlijke kompas.

Daarbij maak ik gebruik van oude wijsheid, wat je ook spiritualiteit zou kunnen noemen m, en van een nuchtere, praktische manier van kijken naar patronen, emoties en bewustzijn.

Zodat je niet alleen begrijpt wat er gebeurt in je binnenwereld, maar het ook echt kunt voelen en veranderen in je dagelijks leven.

⸻

En misschien is de echte vraag niet:

“Hoe houd ik alles vol?”

Maar:

“Hoe kom ik weer thuis bij mezelf, midden in dit leven?”